บทที่ 467 ก็ยังพอไหว ไม่ได้ขี้ราด

“เกินไหล โจรขโมยกลับมาอีกแล้ว น่าจะสำเร็จแล้ว”

สมาธิของฉีต้าเป่าในตอนนี้น่ะไม่ได้อยู่บนตัวฉินจ้วงแล้ว “มีคนเข้าไปใกล้เขา... สองคนเดินสวนกันไปแล้ว น่าจะส่งต่อของที่ได้มาสำเร็จแล้ว! เกินไหล จะจับรึเปล่า?”

ฉีต้าเป่าหันกลับมาถามหลิวเกินไหล

“จะจับก็อย่าให้เราจับเอง เรียกคนของสถานีตำรวจรถไฟมา” หลิวเกินไหลกระโดดลงมาจากขอบหน้าต่าง ตบก้น “ตกลงกันไว้แล้ว คนที่จับได้เป็นของพวกเขา”

“เราสองคนคนหนึ่งจับตามองคนหนึ่ง” ฉีต้าเป่าก็ไม่สนใจเรื่องนี้ พลางพุ่งไปยังคนที่เดินสวนกับโจรขโมยคนนั้นพลางตะโกนเสียงดัง “จับโจรขโมย!”