บทที่ 469 เข้าร่วมปฏิบัติการ

บ่ายของเดือนพฤษภาคม ลมฤดูใบไม้ผลิพัดเบาๆ แสงแดดส่งความอบอุ่น

ลานหน้าสถานีรถไฟเบื้องหลังแน่นขนัดไปด้วยผู้โดยสารดั่งผืนผ้าที่ทอแน่น สองคนก้มหน้าก้มตานั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงมุมลานกว้าง กินถั่วลิสงไปทีละเม็ดๆ พอมีบรรยากาศสงบเสงี่ยมท่ามกลางความวุ่นวาย

หลิวเกินไหลอ่านหนังสือ เร็วกว่าเล็กน้อย รอจนเขาอ่านเล่มกลางกับเล่มล่างจนจบหมดแล้ว แต่เล่มบนในมือฉีต้าเป่ายังไม่จบเสียที

อ่านช้าขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเพราะ รู้ตัวอักษรน้อย หรือเพราะ ตั้งใจอ่านจริงๆ กันแน่

หลิวเกินไหลเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ ก็สี่โมงกว่าแล้ว — เวลานี้แอบหนีงาน คงพอพูดกลบเกลื่อนได้แล้วกระมัง