บทที่ 477 แบบนี้ยังจะไปจับบ้าอะไรได้อีก

โหวซานไม่ได้พาหลิวเกินไหลไปไกลเท่าไหร่ หลังจากเข้าป่าแล้ว ก็อ้อมผ่านสันเขาสามสันเขาก็หยุดลง

“รังหมูป่านั่นก็อยู่ในป่าผืนนั้นแหละ”

โหวซานหมอบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ชี้ไปยังป่าผืนหนึ่งที่ไม่ไกลนัก

หลิวเกินไหลก็เปิดแผนที่นำทางไว้นานแล้ว เขาขยายแผนที่ให้ใหญ่ที่สุด เป็นไปตามคาดก็พบรังหมูป่ารังหนึ่งในป่าผืนนั้น

เหมือนกับที่โหวซานพูด รังหมูป่านั่นคือใหญ่สองตัวเล็กหกตัว หมูป่าตัวใหญ่สองตัวต่างก็หนักประมาณร้อยสี่สิบห้าสิบชั่ง ลูกหมูป่าหกตัวก็แค่สิบยี่สิบชั่ง