บทที่ 479 เทียบไม่ได้เลย

รอเกือบหนึ่งชั่วโมง ผู้เฒ่าเจิ้ง, จ้าวเต๋อซุ่นพวกเขาก็กลับมาแล้ว

“เป็นไง? ได้หมูป่ามากี่ตัว?” อู๋ฉงซานกับซุนเป่าเกินเข้าไปต้อนรับพร้อมกัน

“ก็ไม่เลว” คนที่ตอบพวกเขาก็คือจ้าวเต๋อซุ่นที่ยิ้มเต็มใบหน้า “ฝีมือยิงปืนของโหย่วไฉกับโหวซานไม่เลวเลยนะ ร่วมมือกันยิงหมูป่าตัวใหญ่ตายไปตัวหนึ่ง ในที่สุดก็ไม่เหนื่อยเปล่า”

“ถ้างั้นพวกท่านทำไมเพิ่งจะกลับมา?” ซุนเป่าเกินถามต่อ

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเต๋อซุ่นยิ่งเข้มข้นขึ้น “พี่ห้าสิบเก้าจัดแจงได้ดี ปิดทางแยกไว้สองสามแห่ง พวกเราก็จับลูกหมูป่ามาได้อีกสองตัว”