บทที่ 502 สุ่ยจู่ยวี๋ (ปลาต้มในน้ำมันพริก)

ภายใต้การจ้องมองในจิตสำนึกของหลิวเกินไหล เก้าอี้ที่ขาหักไปข้างหนึ่งตัวนั้นก็เริ่มใหม่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ขาข้างที่หักไปกลับไม่ปรากฏขึ้นมาเลย

ดูเหมือนว่ามิติจะไม่สามารถสร้างของจากความว่างเปล่าได้ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีต้นตอที่มา

หลิวเกินไหลรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็คิดตกได้อย่างรวดเร็ว

เฟอร์นิเจอร์ที่สมบูรณ์ดีเหล่านั้นก็เพียงพอให้เขาใช้แล้ว ส่วนชิ้นที่ชำรุดก็ปล่อยให้มันชำรุดไปก่อน รอให้มีโอกาสในอนาคตค่อยซ่อมแซม

ดูเวลาแล้ว ก็ใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว หลิวเกินไหลจึงลุกขึ้นไปที่ห้องครัว