บทที่ 504 กังวลไปเปล่าๆ

หลิวเกินไหลกับฉินจ้วงต่างก็ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก เห็นโจวฉี่หมิงกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างระเบียงนอกห้องทำงานของเขามองมาทางนี้

โรงอาหารร้างอยู่ระหว่างห้องทำงานแถวที่สองกับห้องทำงานแถวที่สาม โจวฉี่หมิงอยู่ในห้องทำงานจะมองไม่เห็นทางนี้ ที่เขาถามแบบนั้นได้ ส่วนใหญ่คงจะเห็นควันออกมาจากปล่องไฟของโรงอาหาร

“ทำไงดี?” ฉินจ้วงเริ่มร้อนรน

“กลัวอะไร? รวงข้าวสาลีก็ไม่ใช่ว่าขโมยมาจากบ้านเขาสักหน่อย” หลิวเกินไหลเด็ดรวงข้าวสาลีมาอีกสองสามรวงแล้วขยี้อย่างไม่รีบร้อน

“แบบนั้นก็ไม่ได้สิ พวกเราเป็นตำรวจ จะไปขโมยของได้ยังไง?” ฉินจ้วงมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง ยิ่งร้อนรนมากขึ้น “แย่แล้ว ผู้กำกับกำลังมาทางนี้แล้ว แกอย่ากินเลย รีบซ่อนเร็วเข้า”