บทที่ 522 ขอทาน

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ แกจะมาสนอะไรว่าพุงฉันจะขาวหรือไม่ขาว?” ฉินจ้วงกุมท้องตัวเอง แล้วก็เผยให้เห็นเอวด้านหลังออกมา

“เอวด้านหลังก็ขาวดีนี่” หลิวเกินไหลก็เอียงคอมองอีก

“แกเป็นโรคประสาทรึเปล่า?” ฉินจ้วงรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ในใจก็คิดว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้มีความสนใจในผู้ชายหรอกนะ?

“คนที่เป็นโรคประสาทคือแก ไม่ใช่ฉัน” หลิวเกินไหลกวักมือเรียกฉินจ้วง “ตามฉันมา”

“ไปไหน?” ในใจของฉินจ้วงเริ่มจะหวั่นๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่พอคิดดูอีกที นี่มันสถานีตำรวจ ต่อให้หลิวเกินไหลจะมีความสนใจในผู้ชายจริงๆ ก็คงจะไม่กล้าทำอะไรเขาหรอกน่า เขาจึงใจแข็งตามออกไป