บทที่ 579 ถูกจับไปย่างบนกองไฟ

“แกสิหมูเค็ม ทั้งบ้านแกนั่นแหละหมูเค็ม!” เกินว่างด่ากลับอย่างโมโห เกินสี่ตรงกว่านั้น เขาวิ่งตามไปตีเลย เด็กพวกนั้นก็ระวังตัวว่าสองพี่น้องจะระเบิดอารมณ์อยู่แล้ว แต่ละคนวิ่งเร็วอย่างกับอะไรดี เกินสี่ไล่ไม่ทันเลย

คนกลุ่มนั้นวิ่งไปไกลแล้วก็ยังส่งเสียงเชียร์อยู่ ทำเอาสองพี่น้องโกรธจนหยิบก้อนหินขึ้นมาขว้าง เด็กๆ ก็แตกฮือทันที เสียงตะโกน “หมูเค็มใหญ่ หมูเค็มเล็ก” ก็ยังคงลอยอยู่ในหมู่บ้าน ตอนที่สองพี่น้องกลับมาอย่างโมโห หลี่หลันเซียงก็ยังคงทำหน้าเคร่งแสร้งทำเป็นแม่ที่เข้มงวด แต่หลิวซวนจู้ที่เป็นพ่อกลับหัวเราะอย่างไม่มีน้ำใจ

ยังจะหัวเราะอีก? นี่คิดว่าในอนาคตจะถูกแห่ประจานบนกำแพงรึไง? หลิวเกินไหลก็กลั้นหัวเราะอยู่เหมือนกัน ทนไม่ไหวจริงๆ เขาจึงหยิบลูกอมนมออกมาหนึ่งกำมือ แล้วก็ยิ้มแบ่งให้สองพี่น้อง ตอนที่แบ่งลูกอมยิ้มหน่อยก็ไม่มีอะไรผิดใช่ไหม?

สองพี่น้องรับบทหมูเค็มแทนเขา เขาที่เป็นพี่ชายคนโตก็ต้องแสดงน้ำใจบ้างไม่ใช่เหรอ? พอเห็นลูกอมนม ดวงตาสองข้างของสองพี่น้องก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าเล็กๆ ที่เพิ่งจะห้อยอยู่ก็เผยรอยยิ้มออกมา เพียงแต่ ตอนที่รับลูกอมนม ต่างก็เหลือบมองหลี่หลันเซียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สองพี่น้องไม่กลัวหลิวซวนจู้ที่เป็นพ่อ แต่กลับกลัวหลี่หลันเซียงที่เป็นแม่

หลี่หลันเซียงถลึงตาสองข้าง ทำหน้าเคร่งดุว่า “มองอะไรกัน? ยังไม่รีบไปล้างมืออีก? เหมือนกับลิงโคลนสองตัว ล้างไม่สะอาด ห้ามกินข้าว!” สองพี่น้องเหมือนกับได้รับการอภัยโทษ รีบวิ่งต้อยๆ ไปตักน้ำล้างมือ โย่ แม่เก่งขึ้นแล้ว!