บทที่ 623 ก็ยังเป็นหัวหน้าที่ดีอยู่

สังเกตการณ์แผงของเฒ่าหนูอยู่พักใหญ่ ก็ไม่พบว่ามีใครมาเดินวนเวียนอยู่ที่แผงของเฒ่าหนูเลย หลิวเกินไหลก็เริ่มหิวแล้ว เขาตบก้นแล้วลุกขึ้นยืน เขาจะไปหาอะไรกิน เมื่อไหร่ก็ปล่อยให้ท้องตัวเองว่างไม่ได้

แสร้งทำเป็นไปเดินเล่นนอกถนนกุ่ยเจียรอบหนึ่ง พอตอนที่กลับมาอีกครั้ง ในมือของหลิวเกินไหลก็มีถุงเล็กๆ ที่หนักอึ้งใบหนึ่ง ในถุงเล็กๆ ไม่เพียงแต่มีเนื้อตุ๋น แพนเค้กน้ำมัน ต้นหอม ยังมีลูกท้อกับลูกพลัมอีกสองสามลูก ลูกท้อลูกพลัมล้วนแต่เป็นของที่เขาปลูกไว้ตอนที่ไปซุ่มเฝ้ากับโจวฉี่หมิงเมื่อคืน จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปวันกว่าแล้ว ลูกท้อลูกพลัมก็สุกงอมไปนานแล้ว เก็บเกี่ยวได้มาเป็นกองใหญ่

คนเฒ่าคนแก่พูดว่า ลูกท้อบำรุงคน แอปริคอตทำร้ายคน ใต้ต้นพลัมฝังศพคน หลิวเกินไหลไม่สนใจอะไรมากขนาดนั้น อร่อยก็พอแล้ว กลับมาถึงข้างๆ แผงของเฒ่าแก้ว หลิวเกินไหลก็ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่ง แล้วก็เริ่มยุ่งกับของกิน เขาเอาแผ่นแป้งทอดน้ำมันวางไว้ในฝ่ามือ แล้วก็เปิดปิ่นโตที่ใส่เนื้อตุ๋น หยิบเนื้อตุ๋นขึ้นมาทีละชิ้นวางลงบนแผ่นแป้งทอด สุดท้ายก็กดต้นหอมสีเขียวสดต้นหนึ่งลงไป ม้วนๆ แล้วก็กินเลย

เขากินอย่างเอร็ดอร่อย เฒ่าแก้วที่อยู่ข้างๆ ก็ทรมานแล้ว “ไปกินที่อื่นสิ อย่ามานั่งเฝ้าฉัน” เฒ่าแก้วโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน เขาหิวอยู่แล้ว กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นกับน้ำมันก็เอาแต่โชยเข้าจมเขา ในปากน้ำลายก็หลั่งออกมาจนแทบจะกลืนไม่ทัน

“อะไรคือเฝ้าท่าน? ที่นี่เดิมทีก็เป็นแผงของฉัน” หลิวเกินไหลหยิบลูกท้อขึ้นมาอีกคำหนึ่ง อย่าว่าไปเลย ลูกท้อที่ปลูกในมิติก็ดีจริงๆ ทั้งกรอบทั้งหวาน แถมยังมีน้ำเยอะอีกด้วย