บทที่ 630 ข่มขู่สือเหล่ย

“พี่ครับ พี่ครับ ผมเอาของดีมาให้หน่อย พี่ถ้าหยิกผมอีก ผมก็ไม่ให้พี่แล้วนะ” หลิวเกินไหลเจ็บจนแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ยังจะกล้าขู่ฉันอีก!” สือเหล่ยกัดฟัน ยังคิดจะออกแรงอีกหน่อย หลิ่วเหลียนก็ตบไปที่หลังของเธอทีหนึ่ง

“กลับมาบ้านก็รังแกน้องชายของแก กลับมาบ้านก็รังแกน้องชายของแก มือแกมัน欠ขนาดนั้นเลยเหรอ?” แค่ด่าก็ยังไม่สะใจ หลิ่วเหลียนก็หยิกสือเหล่ยอีกทีหนึ่ง “อ๊า!” สือเหล่ยร้องเวทนาเสียงหนึ่ง รีบปล่อยหลิวเกินไหล แวบไปข้างๆ ท่าทางคล่องแคล่วสักหน่อยก็รู้ว่าโดนหยิกมาไม่น้อย

“แม่คะ แม่ก็ตามใจเขาเถอะ!” สือเหล่ยก็ไม่อธิบาย แล้วก็ทำท่าจะหยิกหลิวเกินไหลอีก “ของดีอะไร รีบเอาออกมา ถ้ากล้าหลอกฉัน ดูสิว่าฉันจะจัดการแกอย่างไร!”

“แกไม่ต้องไปสนใจเธอเลย ไม่ได้มีท่าทางของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย” หลิ่วเหลียนด่าอีกประโยค

“ก็ยังเป็นแม่บุญธรรมที่รักผม” หลิวเกินไหลยิ้มอย่างอวดดีเลิกคิ้วให้สือเหล่ย ก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์ เขาก็แวบกลับเข้าห้องของตัวเองไป พอออกมาอีกครั้ง ในมือก็ถือกระสอบป่านเล็กๆ ใบหนึ่ง สือเหล่ยไม่ได้ตามมา เธอกำลังอธิบายให้หลิ่วเหลียนฟังว่าพัดลมใช้อย่างไร! ท่าทางที่รู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่งนั้น ราวกับว่าพัดลมเป็นเธอที่สร้างขึ้นมา