บทที่ 735: เจอแกะตัวเดียว รุมถอนขน

“ไอ้เด็กนี่แกก็เก่งเหมือนกันนะ!” หลิวเกินไหลอดที่จะมองลวี่เหลียงในแง่มุมใหม่ไม่ได้

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ถูกตาต้องใจกันเท่านั้นแหละ” ลวี่เหลียงยังคงอวดดีอยู่บ้าง “เรื่องบุพเพสันนิวาสนี่มันก็ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ พอถึงเวลาที่เหมาะสม เจอกับคนที่ใช่ ก็ได้มาอยู่ด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ”

พูดจบ หมอนี่ก็เสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง “แกยังเด็ก พูดเรื่องพวกนี้ไปแกก็ไม่เข้าใจหรอก”

คำพูดนี้... เขากลับไม่สามารถโต้แย้งได้เลย

ก็ใช่สิ เขาเพิ่งจะสิบหกเอง ยังอีกนานกว่าจะถึงวัยมีแฟนหาคู่ครอง!