บทที่ 742: ศึกแรกพ่าย

ลวี่เหลียงยังไม่ยอมแพ้ อยากจะลองเกลี้ยกล่อมอีกสักสองสามประโยค แต่เหล่าสือโถวพูดเพียงไม่กี่คำก็ไล่เขากลับไปแล้ว

“ฉันรู้ว่าใครคือเยี่ยนจื่อหลี่ซื่อ แล้วก็รู้ด้วยว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่คิดจะให้ฉันพูดออกมา เป็นไปไม่ได้

“ถ้าพวกแกไม่เชื่อ ก็ลองดูได้ ฉันจะไปกับพวกแกเดี๋ยวนี้เลย ลูกไม้ที่พวกแกรู้จักก็เอามาใช้กับฉันได้ทั้งหมด มาดูกันสิว่าฉันจะทนไหวหรือไม่ไหว”

คำพูดนี้... ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวร้ายไปซะแล้ว?

หลิวเกินไหลรู้สึกไม่สบอารมณ์เต็มที่ แต่ก็ทำอะไรเหล่าสือโถวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย