บทที่ 786: ทำไมถึงไม่พูดว่ามิบังควร?

“เดินทางคนเดียวมันน่าเบื่อจริงๆ” ชายวัยกลางคนยิ้มเล็กน้อย ถามว่า: “ฉันขอเข้ามานั่งสักพักได้ไหม?”

“เชิญครับๆ ไม่ต้องเกรงใจ” หลิวเกินไหลลุกขึ้นนั่ง ยื่นบุหรี่ให้ชายวัยกลางคนมวนหนึ่ง “สักมวนครับ”

ชายวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย รับบุหรี่ไป แล้วก็พินิจพิจารณาหลิวเกินไหลอีกสองสามที ถึงได้ค่อยยื่นหน้าไปจุดบุหรี่กับไฟที่หลิวเกินไหลยื่นมาให้

“เธอดูอายุก็ยังไม่มาก เดินทางคนเดียว คนที่บ้านจะวางใจได้ยังไง?”

ไม่แปลกใจเลยที่ชายวัยกลางคนจะถามแบบนี้ หลิวเกินไหลตอนนี้เปลี่ยนมาสวมชุดลำลองนานแล้ว ดูแล้วก็เป็นแค่เด็กหนุ่มครึ่งเด็กครึ่งผู้ใหญ่อายุสิบหกสิบเจ็ดปีคนหนึ่งเท่านั้น