บทที่ 826: ปลาเก๋ายักษ์จะให้ไปเปล่าๆ ไม่ได้

“ไอ้เด็กนี่แกมันสร้างผลงานมาเยอะเกินไป จนจำไม่ได้แล้วล่ะสิ” ฉีต้าเป่าโอบไหล่หลิวเกินไหลกลับมาที่ที่นั่ง รอจนหลิวเกินไหลนั่งลงแล้ว เขาถึงได้ค่อยปล่อยมือออก บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มไม่หยุด

“ฉันก็ได้สร้างความชอบขั้นสามเหมือนกันนะ” ฉินจ้วงที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ มาโดยตลอด ยืดอกขึ้น

“แกเลิกพูดไปเลยน่า!” เฝิงเหว่ยลี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “ความชอบขั้นสามของแกนั่นมันคือการเกาะกระแสเกินไหลเขามาล้วนๆ แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?”

“ต้าเป่าก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ?” ฉินจ้วงบ่นพึมพำ ลุกขึ้นยืน เช็ดโต๊ะต่อไป

ไอ้หมอนี่ชอบโม้ชอบอวดก็จริง แต่ก็ยังคงวางตัวได้ถูกต้องมาโดยตลอด งานทำความสะอาดในห้องทำงานล้วนเป็นเขาที่ทำ ไม่เคยปล่อยให้คนอื่นต้องยื่นมือเข้ามาเลย