บทที่ 828: ฟังข่าวก็ยังเคาะจังหวะได้

หน้าห้องบัญชีมีลานเล็กๆ แห่งหนึ่งอยู่ ริมลานเล็กๆ มีต้นไม้อยู่สองสามต้น ตอนที่หลิวเกินไหลแบกวิทยุผ่านมา เด็กสองสามคนที่อายุน้อยกว่าเกินว่างสักหนึ่งสองปีกำลังเล่นกันอยู่ใต้ร่มไม้

พอเห็นหลิวเกินไหลแต่ไกล เด็กคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงดังลั่นเข้าไปในห้องบัญชี “ปู่หมูเค็ม! ปู่หมูเค็ม! หลานปู่สุดที่รักของปู่แบก... แบก... มาหาปู่แล้ว”

เด็กคนนี้คำศัพท์ช่างขาดแคลนจริงๆ ไม่รู้ว่าจะอธิบายของที่หลิวเกินไหลแบกมาว่าอย่างไรดี ก็เลยเลิกพูดไปเลย

เด็กอีกคนหนึ่งไหวพริบดีกว่าเขาเยอะ ก็ตะโกนเสียงดังลั่นตามขึ้นมาด้วยเหมือนกัน คำพูดที่ออกมาแทบจะทำให้หลิวเกินไหลเสียการควบคุม

“ปู่หมูเค็ม หลานปู่สุดที่รักของปู่แบกโลงศพมาหาปู่แล้ว”