บทที่ 833: การแสดงรายงานผลงาน

จิ้งเหล่าตานรู้จักเอาใจคนมาก เขาวางเก้าอี้ไว้ข้างๆ วิทยุโดยเฉพาะเลย เป็นที่นั่งประจำตำแหน่งของตาเฒ่าหลิว

คนเต็มลานเล็กๆ ต่างก็หันหน้าไปทางวิทยุกับตาเฒ่าหลิว มีเพียงตาเฒ่าหลิวคนเดียวที่หันหน้าเข้าหาทุกคน

ตาเฒ่าหลิวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ หลังยืดตรงยิ่งกว่าปกติ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่เคยจางหายไปเลย

นอกฝูงชน หลิวเกินไหลยืนมองดูฉากนี้อย่างเงียบๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาดขึ้นมา

เขาเสียแรงเสียเวลาหาเครื่องวิทยุมาเครื่องหนึ่ง ก็ไม่ใช่เพื่อจะให้ตาเฒ่าหลิวได้อวดเบ่งหรอกเหรอ? ยังจะมีฉากไหนที่จะทำให้ตาเฒ่าหลิวได้อวดเบ่งยิ่งไปกว่าฉากตรงหน้านี้อีกเหรอ?