บทที่ 836: เจ้าเล่ห์ เจ้าเล่ห์จริงๆ

“เกินไหลล่ะ? ทำไมไม่เห็นไอ้เด็กนี่เลยพี่สะใภ้ของแกเมื่อกี้นี้ตอนอยู่บนรถยังบ่นถึงเขาอยู่เลย!” เสียงของปี้เจี้ยนซิงดังพอตัวเลยทีเดียว

“เขานอนหลับอยู่ค่ะ!” สือเหล่ยตอบกลับไปประโยคหนึ่ง เสียงโหวกเหวกดังยิ่งกว่าปี้เจี้ยนซิงเสียอีก

“แกเบาเสียงหน่อย” หลิวเหลียนตบแขนหล่อนไปทีหนึ่ง แล้วก็หันไปอธิบายกับปี้เจี้ยนซิง: “เกินไหลยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน หาปลามาได้ทั้งคันรถ แถมยังหาแตงโมมาได้อีกคันรถ เหนื่อยแย่แล้ว กำลังพักผ่อนอยู่น่ะ!”

“ยังมีแตงโมอีกเหรอ?” ปี้เจี้ยนซิงพอได้ยินสองตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ตอนมาพี่สะใภ้ของแกก็ยังคิดอยากจะกินอยู่เลย!”

“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าคุณต่างหากที่อยากจะกิน ยังจะมาโยนให้ฉันอีก” ป้าปี้ตบแขนเขาไปทีหนึ่ง