บทที่ 844: แช่น้ำ

พอทำความเข้าใจได้ว่าเป็นอย่างไร จินเม่าก็พยักหน้า: “ถ้างั้นก็เอาตามที่แกพูดมานั่นแหละ เงินที่ฉันจ่ายน้อยไป ก็ถือซะว่าลูกศิษย์ฉันช่วยเติมให้ฉันแล้วกัน”

พอได้ยินคำพูดนี้ เฝิงเหว่ยลี่ที่กำลังดื่มชาอยู่ก็สำลักจนไออยู่พักใหญ่ถึงจะค่อยยังชั่ว “เหล่าจิน คำพูดแกนี่มันครอบคลุมกว้างเกินไปแล้วนะ แม้กระทั่งฉันก็ยังโดนนับรวมเข้าไปด้วย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” ทุกคนต่างก็หัวเราะครืนกันอีกครั้ง

หลังจากหัวเราะเสร็จ ฉินจ้วงก็หิ้วถุงที่ใส่ปลาไว้เนียนเข้ามาอยู่ข้างๆ หลิวเกินไหล พูดว่า: “เกินไหล ตอนเย็นพวกเราไม่ใช่ว่าจะไปขัดขี้ไคลกันเหรอ? แกช่วยไปส่งฉันกลับบ้านก่อนได้ไหม? แล้วค่อยกลับมาที่สถานีรอจิ้นสี่ด้วยกัน”

“ส่งบ้าส่งบออะไร?” หลิวเกินไหลชี้ไปทางโรงจอดรถ “รถหลวงของสถานีก็ว่างอยู่ตั้งเยอะแยะ ไปยืมผู้สอนการเมืองมาสักคันสิ ตอนเย็นตอนไปขัดขี้ไคลก็จะได้ขี่ไปด้วยเลย”