บทที่ 867: ประวัติดำมืดของหลี่ฝูจื้อ

พูดกันตามหลักแล้ว คำพูดนี้ของหัวหน้าซุนก็ยังออกจะมีกลิ่นอายของการแย่งชิงผลงานอยู่หน่อยๆ ต่อให้หลิวเกินไหลจะบอกว่าส่งตัวเกาซินเจิ้งให้เขา เขาก็ไม่ควรจะพูดว่าไม่เกี่ยวกับพวกหลิวเกินไหลพวกเขาแล้ว

แต่ในเวลานี้ คำพูดนี้กลับเป็นสิ่งที่พวกพี่น้องต้องการอย่างแท้จริง

มีเพียงแค่สลัดตัวถ่วงอย่างเกาซินเจิ้งออกไป พวกเขาถึงจะมีมือว่างไปจับไอ้หลิวอวิ๋นอะไรนั่นได้

หัวหน้าซุนกวักมือเรียกทีหนึ่ง ตำรวจสองสามนายก็เดินเข้าไปคุมตัวเกาซินเจิ้งไป หลิวเกินไหลโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งทันที “เดี๋ยวก่อนครับ คืนกุญแจมือมาด้วย นั่นมันเป็นทรัพย์สินส่วนรวมของสถานีตำรวจพวกเรา หายไปแล้วยังต้องเขียนรายงานอีก”

ตำรวจสองสามนายที่คุมตัวเกาซินเจิ้งอยู่ต่างก็มองดูหลิวเกินไหลเหมือนกับมองดูตัวประหลาด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาเจอการส่งมอบตัวนักโทษ แล้วยังมีคนมาทวงกุญแจมืออีก