บทที่ 877: ยังฟังไม่พออีกเหรอ?

“ยินดีด้วยนะ วันเดียวก็ปิดคดีใหญ่ขนาดนี้ได้ พวกแกสองสามคนนี่เก่งจริงๆ ด้วย” จางว่างเฉวียนหัวเราะ

“ต้องเป็นพวกเราสองสามคนสิครับ” หลี่ฝูจื้อยิ้มพลางพูดแทรกขึ้นมา: “ท่านคือผู้นำของพวกเรา รถไฟจะวิ่งได้เร็ว ก็ต้องอาศัยหัวรถจักรลากจูงทั้งหมด”

ไอ้หมอนี่ไม่ใช่ว่าสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดหรอกเหรอ? เมื่อไหร่ถึงได้ปากจัดแบบนี้ไปแล้ว

“พวกเราไม่ใช่ว่าแบ่งงานกันเรียบร้อยแล้วหรอกเหรอ? พวกเราลุยข้างนอก พวกท่านลุยข้างใน” จางฉวินก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งเหมือนกัน

“ใช่แล้ว มีผลงานก็เป็นของทุกคน อะไรคือพวกแกพวกเรา พวกเราคือกลุ่มก้อนเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกชัดเจนขนาดนั้น” หวังเลี่ยงรีบตามมาติดๆ