บทที่ 883: จินตนาการถึงทางหนีทีไล่

“ดูปากฉันสิ”

คนขายตั๋วโดนหลิวเกินไหลจ้องจนเริ่มรู้สึกขนลุก ตบปากตัวเองทีหนึ่ง แล้วก็หัวเราะประจบ: “ผมจะไปรับปากคนอื่นเขาไว้เท่าไหร่ ก็เป็นเรื่องของผม มันจะไปเกี่ยวกับพี่ใหญ่ได้ยังไงล่ะครับ?”

“ถ้ายังพูดจาแบบนี้อีก ผมจะไปแล้วนะ”

หลิวเกินไหลทำท่าจะลุกขึ้นยืน คนขายตั๋วก็รีบคว้าตัวเขาไว้ทันที

“อย่าๆๆ พี่เป็นพี่ใหญ่ของผมก็ได้ครับ ผมรับประกันว่าจะไม่พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว”