บทที่ 907: อาจารย์ได้เลื่อนตำแหน่ง

“แม่คะ หลิวเกินไหลเป็นตำรวจนะ แล้วก็สู้เก่งจะตาย พวกเราสู้เขาไม่ได้หรอก” เฉียนตัวตัวร้องไห้คร่ำครวญ

“งั้นก็ทำให้เขาเป็นตำรวจไม่ได้สิ!” แม่สามีของหลิวฟางกัดฟันกรอด “ถ้าไม่มีเปลือกนอกชั้นนั้น เขาก็เป็นแค่คนบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ยังกล้ามาดูถูกลูกสาวของฉันเจิ้งหงเหมียนอีกเหรอ? ถุย! เขาก็มีสิทธิ์เหรอ? รอให้เขาโดนถีบกลับไปอยู่ชนบทแล้ว งานของหลิวฟางนังสารเลวนั่นก็จะเป็นของแก”

“หนูไม่ทำหรอก! ก็นึกว่างานนั้นมันจะดีแค่ไหนกันเชียว? ยังจะเหนื่อยกว่างานที่โรงงานของพี่ชายหนูอีก” เฉียนตัวตัวทำหน้ารังเกียจ ตอนที่พูดประโยคนี้ บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาอยู่เลย

“ลูกโง่ของแม่เอ๊ย แกดูไม่ออกรึไง? นี่มันล้วนเป็นฝีมือของหลิวเกินไหลไอ้เด็กเวรตะไลคนนั้นทั้งนั้นแหละ แม่ไปสืบมาตั้งนานแล้ว งานที่สหกรณ์สบายจะตายไป ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอก” แม่สามีของหลิวฟางกัดฟันกรอดอีกครั้ง

“จริงเหรอ? โกรธแทบตายแล้ว ฉันกับไอ้เด็กเวรคนนี้ไม่มีวันจบสิ้นกันแน่!” เฉียนตัวตัวทุบเตียงดัง ปัง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว