บทที่ 925: พวกท่านชมผิดจุดแล้วมั้ง!

ขนมปังแผ่นทอดน้ำมันที่ย่าทำในครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่เพิ่งจะออกจากกระทะเมื่อครู่นี้เลย แป้งข้าวโพดมีไม่ถึงหนึ่งในสาม ส่วนที่เหลือถ้าไม่ใช่เปลือกถั่วลิสง ก็เป็นผงที่บดมาจากซังข้าวโพด ตอนที่ออกจากกระทะ มองไม่เห็นสีเดิมของแป้งข้าวโพดเลยด้วยซ้ำ

“แกหัวเราะอะไร?” คุณย่าถอนหายใจ “ขนมปังแผ่นทอดน้ำมันแบบนี้ คนในหมู่บ้านตั้งกี่ครัวเรือนที่ยังไม่มีกินเลย! มีตั้งกี่ครัวเรือนที่ไม่กล้ากินของแห้ง กินได้แต่ของเหลวๆ”

พอคุณย่าพูดประโยคนี้ออกมา รอยยิ้มของหลิวเกินไหลก็หายไปทันที

ช่วงนี้เขามีชีวิตที่สุขสบายเกินไป จิตใจก็ไปอยู่ที่ซื่อจิ่วเฉิงตลอดเวลา จนละเลยความทุกข์ยากของคนในหมู่บ้านไปจริงๆ

คนอิ่มไม่รู้ความหิวโหยของคนหิวจริงๆ