บทที่ 943: ไม้พลองสี่สิบที

หลิวเกินไหลเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงกริ่งจักรยานดังมาเป็นชุด

ฉือเหวินปินกลับหน้าด้านไร้ยางอายตามมาด้วย

“ขึ้นมาสิ ไม่ต้องเกรงใจฉันจริงๆ”

หลิวเกินไหลกำลังจะอ้าปากด่า ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าข้างหน้าดูเหมือนจะมีเงาร่างหนึ่งแวบผ่านไป ไฟถนนมืดเกินไป เขามองไม่ค่อยชัด

ใครมันจะมาวิ่งอะไรแถวนี้ตอนดึกๆ ดื่นๆ? ยังจะทำตัวลับๆ ล่อๆ อีก