บทที่ 983: หอยขม

“ใครบอกว่าไม่มี?” หลิวเกินไหลชี้ไปที่หม้อใบใหญ่บนเตาไฟ ยิ้มร่า “นั่นไม่ใช่ยังมีหอยขมต้มอยู่อีกหม้อเหรอครับ? ตัวใหญ่ๆ เท่ากำปั้นของเกินสี่เลยนะนั่น!”

“แกก็ฟังมันโม้สิ!” หลิวซวนจู้อ้าปากด่าทันที “ไอ้เด็กเวรนี่อย่างอื่นไม่เรียนรู้ เรียนแต่เรื่องขี้โม้ สมควรโดนสั่งสอนจริงๆ”

งั้นพ่อก็ตีสิ! ดีแต่ปากจะมีประโยชน์อะไร ไม่เห็นเหรอว่าเกินว่างยังไม่กลัวพ่อเลย?

สองพี่น้องเกินสี่เกินว่างต่างก็ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่หน้าเตาไฟ รอคอยหอยขมสุก เกินสี่ไม่ได้สนใจคำขู่ของหลิวซวนจู้เลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะหันมามองด้วยซ้ำ

“แบบนั้นจะใช้ได้ยังไง? แกไปหลอกหลวงเทพเจ้ามังกร เทพเจ้ามังกรก็จะหลอกหลวงแกคืน” ตาเฒ่าหลิวส่ายหัวดิกเหมือนกลองป๋องแป๋ง