บทที่ 105 เฉินจื่อฉีจิตใจล่องลอย โจวเจ๋อชิงออกปากขอร้องเป็นครั้งแรก

หลังจากเช็ดเท้าจนแห้ง เฉินจื่อฉีก็วางผ้าขนหนูไว้ด้านข้าง

เธอกัดริมฝีปาก ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้ พยายามทำน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ตอนนี้นายพอใจหรือยัง? บอกเบาะแสฉันมาได้แล้วใช่ไหม?"

ฉินหลางนอนอยู่บนโซฟา พยักพเยิดหน้าไปทางกะละมังล้างเท้า

จนกระทั่งเฉินจื่อฉียกน้ำล้างเท้าไปเททิ้ง แล้วกลับมานวดหลังเท้าให้เขา ฉินหลางถึงค่อยเอ่ยปากขึ้นอย่างเชื่องช้า "เมื่อสิบกว่าปีก่อน ที่ชนบทบ้านเกิดของคุณอาที่เธอเคยไปอาศัยอยู่ มีหมู่บ้านยากจนแห่งหนึ่ง ในหมู่บ้านนั้นไม่มีแม้แต่บ่อน้ำสำหรับดื่มกิน หลังจากเกิดเรื่องที่บ้านคุณอาของเธอ ก็มีผู้ใจบุญคนหนึ่งบริจาคเงินสร้างบ่อน้ำไว้หลายบ่อ แต่ตอนนี้พวกมันถูกทิ้งร้างไปหมดแล้ว     ใต้บ่อน้ำบ่อหนึ่งในนั้นแหละ มีศพที่เธอตามหาอยู่"

เฉินจื่อฉีตื่นตระหนก "เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่นได้?!"