บทที่ 110 บ่อปลาของสองพี่น้องกำลังจะระเบิด? ฉินหลางชิงตัดไฟแต่ต้นลม

"ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว! คืนนี้ไม่แกก็ฉันที่จะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!"

แมนดาลาสีเลือดแค่นเสียงเย็น ในมือถือมีดสั้นเล่มหนึ่ง พุ่งตรงมายังลำคอของฉินหลางทันที

น่ารำคาญชะมัด!

ฉินหลางกลอกตาในใจ เขารู้ดีว่าอาการของแมนดาลาสีเลือดกำเริบอีกแล้ว แค่การพูดจาโน้มน้าวคงไม่มีทางใช้ได้ผล มีแต่ต้องกดขี่ให้สยบลงชั่วคราวก่อนเท่านั้น

เขาตวัดขาเตะกวาดไปหนึ่งครั้ง แล้วใช้มือไพล่หลังควบคุมแมนดาลาสีเลือดไว้บนพื้น ให้ใบหน้าของเธอแนบติดไปกับพื้นห้อง