บทที่ 120 หลินซีเอ๋อร์คิดลึกไปเอง

“เอาตัวมันไปที่คฤหาสน์เขตเจียงวานก่อน!”

หวงเฉิงสั่งบอดี้การ์ดใต้บังคับบัญชา ตีหน้าขรึม เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เขายังมีบัญชีต้องรีบไปสะสาง ไม่มีเวลามาสนใจไอ้ลูกชิงหมาเกิดนี่หรอก?!

ใบหน้าของหวงเหวินปินอาบไปด้วยเลือดและบาดแผลเหวอะหวะ เขาโบกมือไปทางผู้เป็นพ่อ “พ่อ! พ่อ! อย่า... อย่าทิ้งผมไปสิ ผมกลัวนะ...”

เสียงเรียกของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงคำรามแหบพร่า และท้ายที่สุดก็ถูกบอดี้การ์ดใช้กำลังลากตัวไปอย่างแข็งกร้าว