บทที่ 134 สวีโหย่วหรง: ลูกเขยของฉันเก่งกาจจริงๆ

“หนู…”

หลินโย่วฉู่อ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอจนต้องชะงักไป

การกระทำที่คาดไม่ถึงแบบนี้ คนทั่วไปคงคิดไม่ออกใช่ไหม?

ก็มีแค่แม่ของเธอนี่แหละ ที่พอกลอกตาคิดปุ๊บก็โพล่งออกมาได้ทันที

เธอชักจะสงสัยตัวเองแล้วสิ ว่าตอนแรกเธอก็เกิดมาด้วยความผิดพลาดแบบนี้หรือเปล่า!