บทที่ 164 สังหาร เผาทำลายศพ โปรยเถ้าถ่าน และทำพิธีส่งวิญญาณครบวงจร

"แก... ทำไมถึงต้องฆ่าฉันด้วย?!"

เฉินผิงอันเซถอยหลังไปซวนเซ เขายกนิ้วชี้กับนิ้วกลางแยกออกจากกัน กดกุมบาดแผลเอาไว้ ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวม่วง แถมยังมีรอยคล้ำสีดำแผ่ซ่าน

เขากัดฟันกรอดจ้องมองฉินหลางด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย ก็ยังไม่มีความระแคะระคายในตัวตนของฉินหลางเลยแม้แต่น้อย

จะโทษว่าเขาโง่เขลาเกินไปก็ไม่ได้ แต่เป็นเพราะคนตรงหน้ามีหน้าตา น้ำเสียง ท่าทาง หรือแม้แต่คำพูดติดปากเหมือนกับอาจารย์ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด