บทที่ 171 ความเข้าใจผิดของซือหยา ติดกับดักเข้าแล้ว

หลังจากกลับมาถึงในเมือง ฉินหลางก็พาซือหยาไปกินปลาคังหินกระทะร้อนที่ร้านเก่าแก่ซึ่งเปิดมานานถึงยี่สิบปี

ทำตัวราวกับเป็นหัวขโมยก็ไม่ปาน พวกเขาหลบมุมอยู่ตรงซอกหนึ่ง เนื่องจากกังวลว่าจะมีคนจำฐานะของซือหยาได้ ทั้งสองคนจึงไม่อาจนั่งแยกกันได้ จำต้องนั่งเบียดอยู่ด้วยกัน

เมื่อมีคนเดินผ่านไปมา ซือหยาก็จะดึงปีกหมวกให้ต่ำลง พร้อมกับขยับตัวเข้าหาฉินหลาง ศีรษะเอนซบลงบนไหล่ของเขาเล็กน้อย

ท่าทางเช่นนั้น ดูไปแล้วช่างคล้ายกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่กำลังคลอเคลียพลอดรักกันไม่มีผิด

คิดว่าแค่นี้ก็จบแล้วอย่างนั้นหรือ?