บทที่ 180 บทละครของบุตรแห่งโชคชะตา

"ยังมีอารมณ์งอนอีกนะเนี่ย..."

โจวเจ๋อชิงกุมมือของฉินหลางเอาไว้ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ยิ่งฉินหลางแสดงท่าทีไม่ใส่ใจมากเท่าไหร่ ภายในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติและซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่มีอะไรจะทำให้เธอรู้สึกเบิกบานใจไปกว่าการได้รู้ว่าตาหมอฉินหลางคนนี้กำลังปากไม่ตรงกับใจอีกแล้ว

ไม่ใส่ใจงั้นหรือ?

ไล่เธอไปงั้นหรือ?