บทที่ 196 ออกเดินทางกลับ

ณ ทางเดินในสนามบิน ฉินหลางและซือหยาที่พรางตัวมิดชิดบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์

เมื่อกลับมาที่รถและเปิดหน้าต่าง ฉินหลางจุดบุหรี่สูดเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นควันสีเทาลอยคลุ้งออกไปนอกหน้าต่าง เขานวดคลึงรอยจูบใต้ปกเสื้อเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของเลือด

อีกไม่นาน รอยนั้นก็จะจางหายไปเอง

จวินจื่อขับรถคันหรูเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ เมื่อไม่มีซือหยานั่งอยู่ด้วย ความรู้สึกเกร็งก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขายกนิ้วโป้งไปทางด้านหลังพร้อมกล่าวชื่นชมด้วยความทึ่ง "นายน้อย ท่านนี่สุดยอดจริงๆ!