บทที่ 211 กิจวัตรประจำวันอันแสนอบอุ่นกับซูเสี่ยวเสี่ยว

ดวงตากลมโตเป็นประกาย รอยยิ้มพริ้มพรายงดงาม

นัยน์ตาคู่สวยของซูเสี่ยวเสี่ยวที่สว่างไสวราวกับจันทร์เสี้ยว เมื่อลอบโจมตีสำเร็จ เธอก็มองสบตาฉินหลางด้วยความภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย

"เดี๋ยวฉันจะไปเดินเล่นเป็นเพื่อน แล้วแวะไปดูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแสงตะวันสักหน่อยว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว"

ฉินหลางลูบเรือนผมสีดำขลับที่สลวยเงางามของซูเสี่ยวเสี่ยว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างทะนุถนอม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาของซูเสี่ยวเสี่ยวก็ทอประกายวาบขึ้นมาทันที