บทที่ 220 ชีวิตครึ่งค่อนสั้นของฮ่าวจื่อ ช่างยากลำบากนัก

"สิ่งที่นายควรคิดตอนนี้ คือการไปแก้แค้นคนที่ชื่อเฉินฝานเมื่อกี้ไม่ใช่หรือไง?"

ฉินหลางมองจวินจื่อด้วยความรู้สึกจนปัญญาจะเอ่ยคำ

ทำไมถึงรู้สึกว่า พออาการบาดเจ็บที่แขนดีขึ้น หมอนี่ก็เจ็บแล้วลืม ไม่สนใจเรื่องที่ถูกเฉินฝานทำร้ายจนแขนพังเลยสักนิด?

จวินจื่อยิ้มซื่อๆ "ก็สู้ไม่ได้ไม่ใช่หรือครับ? จะไปแก้แค้นทำไมให้หาเรื่องใส่ตัว แถมยังจะสร้างความเดือดร้อนให้นายน้อยอีก ไอ้หมอนั่นเมื่อกี้ ไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ เลยนะครับ"

"นายดูฉันสิ เหมือนคนที่ยอมให้ใครมาตอแยง่ายๆ หรือไง?" ฉินหลางแค่นเสียงเย็นชา