บทที่ 226 ยั่วโมโหให้เจ็บช้ำน้ำใจ ช่างต่ำทรามเหลือเกิน

ซี๊ด...

เสี่ยวยวี่สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดเสียว เธอก้มมองรอยขาดวิ่นสองรอยบนชายกระโปรงของตัวเอง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความหวาดกลัว

เมื่อครู่นี้ กระสุนสองนัดนั้น แทบจะเฉียดผิวหนังบริเวณขาของเธอไปเลย

ถ้าเธอขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ขาของเธอคงขาดกระจุยไปแล้วไม่ใช่หรือ?

"ตกใจล่ะสิ?"