บทที่ 250 บัวหิมะพันปี

สีหน้าของฉินหลางเคร่งขรึมลง เขาเดินตรงขึ้นไปชั้นบนทันที

เขาสามารถได้ยินเสียงแผ่วเบาดังเล็ดลอดมาจากห้องนอนของตัวเอง

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป หมานถัวหลัวสีเลือดก็นอนล้มฟุบอยู่ข้างเตียงในห้องนอน มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนขอบเตียง ถือโทรศัพท์มือถือไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอจึงค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง

บาดเจ็บ!

แถมยังบาดเจ็บสาหัสเสียด้วย!