บทที่ 257 ไป๋เสี่ยวอวิ๋นมาหา

ท่ามกลางสายตาของลั่วซิวเหวินและบรรดาผู้บริหารระดับสูงของตระกูลลั่ว ฉินหลางกลับเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถมายบัค โบกมือเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างสุภาพว่า ส่งแค่นี้ก็พอแล้ว ก่อนจะเลื่อนกระจกรถปิดขึ้น

"นายน้อย ต่อไปเราจะไปไหนกันดี? หลังจากคัดกรองดูแล้ว มีอยู่สองแห่งที่น่าสนใจ แห่งแรกคือสรวงสวรรค์บนดินแห่งเมืองเทียนอวี๋ เป็นคลับบริการขนาดใหญ่ ที่นั่นมีงานเลี้ยงที่โด่งดังไปทั่วสารทิศ... ส่วนแห่งที่สองคือโรงแรมระดับห้าดาวที่อยู่ติดกับเมืองเทียนไห่ สามารถมองเห็นวิวทะเลที่กว้างใหญ่ได้"

สถานที่เหล่านี้ ล้วนเป็นพวกเศรษฐีที่แอบกระซิบกระซาบให้จวินจื่อฟังทั้งนั้น ส่วนพวกสถานที่ไร้สาระอื่นๆ หลังจากคัดกรองแล้ว ก็ถูกปัดตกไปจนหมด

"ไม่ไปไหนทั้งนั้น ตรงไปที่โรงแรมธุรกิจธรรมดาสักแห่ง แล้วปล่อยข่าวออกไป บอกว่าฉันเดินทางออกจากเมืองเทียนอวี๋แล้ว"

ฉินหลางเอนหลังพิงเบาะรถพลางหาวหวอด ปล่อยข่าวออกไปพอเป็นพิธีก็พอแล้ว จะให้เขาเดินทางบุกป่าฝ่าดงไปเด็ดบัวหิมะพันปีที่เทือกเขาเทียนซานตัวคนเดียวจริงๆ หรือไง? ของพรรค์นี้สำหรับคนอื่นอาจจะยากเย็นแสนเข็ญจนสุดเอื้อม แต่สำหรับเขานั้น แค่ขยับมือซ้ายขวาก็หยิบออกมาได้ข้างละดอกแล้ว