บทที่ 261 หนิงเชียนเชียน? แค่เด็กอมมือ จัดการได้สบาย

"พูดเป็นตุเป็นตะเหมือนตาเห็นเลยนะเนี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับศิษย์พี่อยู่สำนักเดียวกันมาตั้งยี่สิบปี ฉันคงสงสัยไปแล้วว่าพี่แอบปิ๊งตานั่นเข้าแล้ว ถึงได้พยายามหาข้ออ้างมาช่วยพูดแก้ตัวให้เขาแบบนี้?"

หนิงเชียนเชียนกลอกตาใส่ลั่วชิงอู่ "จำเป็นต้องแถข้างๆ คูๆ ขนาดนี้เลยหรือไง?! ถ้าเอาตามที่พี่พูด ก็เท่ากับจะบอกฉันว่า ฝีมือของฉินหลางไม่ใช่แค่เก่งกว่าพวกบอดี้การ์ดนั่น แต่ยังเก่งกว่าพี่กับฉันอีกงั้นสิ? อย่างเขาน่ะเหรอ? ฉันว่าฉันใช้นิ้วเดียวก็จิ้มเขาตายได้แล้ว พี่เชื่อไหมล่ะ?"

ลั่วชิงอู่ปั้นหน้าขรึม "ถ้าฉันไม่ได้บาดเจ็บอยู่ ฉันตบเธอทีเดียวก็ตายได้เหมือนกัน เธอเชื่อไหมล่ะ?"

"เอาสิศิษย์พี่! พี่มันพวกเห็นผู้ชายดีกว่าน้อง! นี่ยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้านเขาเลยนะ ก็เริ่มเข้าข้างพูดจาปกป้องไอ้สารเลวฉินหลางนั่นซะแล้ว! ฉันนี่มันน่าสงสารจริงๆ ฉันทำไปเพื่ออะไรเนี่ย? ตั้งแต่พี่บาดเจ็บจนถึงตอนนี้ ฉันก็คอยอยู่เคียงข้างพี่ตลอด ทั้งเรื่องกินเรื่องอยู่ก็ดูแลไม่เคยห่าง แต่ผลสุดท้ายกลับสู้ฉินหลางที่เป็นแค่แจกันดอกไม้มีดีแค่หน้าตาไม่ได้งั้นเหรอ?! ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าศิษย์พี่จะเป็นพวกตัดสินคนที่หน้าตาแบบนี้!"

หนิงเชียนเชียนสบถด่าด้วยความเจ็บปวดเสียดาย "ไม่ได้การละ ต้องหาโอกาสไปทดสอบหมอนั่นดูสักหน่อย ถ้าเขาเป็นคนไปเด็ดบัวหิมะพันปีมาเองจริงๆ ก็คงไม่กลัวการลอบโจมตีของฉันหรอก!"