บทที่ 266 ศิษย์น้องเล็กตัวแสบ

รอจนเสียงฝีเท้าของฉินหลางเงียบหายไปจากบริเวณเรือนอย่างสิ้นเชิง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หนิงเชียนเชียนถึงได้กระเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมา สะบัดผ้าห่มกระเด็นไปไกล กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เบิกตาโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยว เตรียมจะกระโจนลงจากเตียง

ทว่า ลั่วชิงอู่ที่อยู่ข้างๆ กลับคว้าแขนหล่อนไว้เสียก่อน พลางขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย "เธอจะไปไหน?!"

"ไปฆ่า——ฉินหลาง!"

ดวงตาของหนิงเชียนเชียนแดงก่ำ เส้นเลือดสีเขียวอมม่วงปูดโปนขึ้นมาบนแขนอย่างเห็นได้ชัด!