บทที่ 271 จุมพิตอำลา

"ศิษย์พี่ ความลับของสำนักเรา ถูกท่านพูดออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้วนะ! นี่ยังเป็นแค่ว่าที่คู่หมั้นของเขาเอง ไม่เห็นต้องเทหมดหน้าตักขนาดนี้เลยกระมัง?" หนิงเชียนเชียนพึมพำอ้อมแอ้ม ขัดจังหวะลั่วชิงอู่ที่กำลังเล่าทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง

ลั่วชิงอู่ถลึงตาใส่ศิษย์น้องเล็กทีหนึ่ง ถึงได้หยุดชะงักลง เมื่อหันไปมองฉินหลาง แววตาก็ทอประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษ "โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นอย่างที่ฉันพูดไปนั่นแหละ ความจริงแล้วโลกต่างมิตินั้นฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก มันลึกลับมาก มีทั้งวาสนาและอันตรายซ่อนอยู่ หากยังไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ ทางที่ดีอย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยจะดีกว่า"

"ฉันก็แค่ฟังเป็นเรื่องสนุก ฟังดูเหมือนกำลังฝันไปเลย ไม่คิดเลยว่านอกโลกของเรา จะมีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วย" ฉินหลางทำท่าทางเลื่อนลอย ส่ายหน้ายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เมื่อครู่ขับพลังหยินพิฆาตออกมาแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?"

ลั่วชิงอู่รวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงสภาพภายในร่างกาย ผ่านไปเนิ่นนานถึงค่อยๆ เอ่ยปาก "ต้องขอบคุณบัวหิมะพันปีที่นายนำมาให้ รวมถึงเลือดกายาหยางบริสุทธิ์นั่นด้วย ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว พลังหยินพิฆาตที่หลงเหลืออยู่ อาศัยการดูแลจากศิษย์น้องเล็กและสภาพร่างกายของฉันเอง อีกไม่นานก็จะสามารถขจัดมันออกไปได้จนหมด ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะ"

"แบบนั้นก็ดีแล้ว ฉันมาอยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้ว ยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการอีก ในเมื่อคุณหนูลั่วปลอดภัยดีแล้ว งั้นฉันขอตัวลาก่อนนะ"