บทที่ 280 ชอบ

ฝีเท้าที่กำลังจะจากไปของหลุนหุยชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้น แล้วหายวับไปจากห้อง

จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอหายลับไป หนิงเชียนเชียนถึงหันกลับมามองลั่วชิงอู่ พลางเอ่ยอึกอัก "ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ว่าศิษย์พี่สี่จะผีเข้าแล้วไปหาเรื่องแก้แค้นฉินหลางไหม? คนอื่นอาจจะฟังคำพูดของพี่นะ แต่ศิษย์พี่สี่น่ะคลุกคลีอยู่ในวงการนักฆ่ามาตลอด เอะอะก็ปาดเส้นเลือดใหญ่คนอื่นท่าเดียว พี่ว่า ถ้าเกิดฉินหลางพลาดท่าโดนฆ่าตายขึ้นมาจะทำยังไง? แบบนี้วันข้างหน้าฉันก็ต้องกลายเป็นแม่ม่ายน่ะสิ?"

ลั่วชิงอู่จ้องมองหนิงเชียนเชียนด้วยใบหน้าเย็นชา นัยน์ตาคู่สวยแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ

หนิงเชียนเชียนรีบเบ้ปาก โบกมือยอมแพ้ "ก็ได้ๆ พี่เป็นแม่ม่ายก็ได้ พอใจหรือยัง?"

เธอรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของศิษย์พี่ใหญ่เป็นอย่างมาก ในใจรู้สึกอึดอัดสุดๆ! ศิษย์พี่ใหญ่นี่มันชุบมือเปิบชัดๆ แถมตอนนี้ยังไม่ยอมถอยอีก! เธอสงสัยอย่างหนักว่า การที่ตระกูลฉินถูกใจตระกูลลั่วและตกลงหมั้นหมายด้วย เป็นเพราะผลกรรมที่เธอไปช่วยรักษาอาการป่วยให้ปู่ของฉินหลางในคราวนั้นต่างหาก ตามหลักแล้ว คนที่ควรจะได้เป็นหลานสะใภ้ของตระกูลฉินคือเธอ แต่ตอนนี้ศิษย์พี่ของตัวเองกลับไม่ยอมรับเสียแล้ว!