บทที่ 287 หลินซีเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนได้แล้ว

เปรี้ยง!

คำพูดของฉินหลางเปรียบเสมือนอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงกลางใจของหลินซีเอ๋อร์ ภายในหัวของเธออื้ออึงไปหมด ขาวโพลนไปชั่วขณะ

ผ่านไปเนิ่นนาน เธอถึงได้สติกลับคืนมาจากอาการเหม่อลอย

"หนูจะไปหาพี่ฉินหลาง!"

หลินซีเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน หรืออาจจะเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ เธอพลิกตัวลุกขึ้นยืนจากเตียงผู้ป่วยโดยตรง แล้วทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก