บทที่ 317 ป้องกันแทบตาย สุดท้ายก็พ่ายเพื่อนรัก

"เดี๋ยวฉันไปจัดการเองก็แล้วกัน" อิชิฮาระ คันนะปรายตามองม่านถัวหลัวสีเลือดที่ยืนอยู่ด้านหลังฉินหลางพลางแค่นเสียงเย็นชาในใจ รู้สึกรำคาญจนถึงขีดสุด

ผู้หญิงคนนี้ทำตัวเหมือนเป็นเงาตามตัวเธอ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็คอยตามติดแจ ราวกับกลัวว่าเธอจะมีเวลาอยู่ตามลำพังกับฉินหลางแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ไม่ปาน แทนที่จะมัวทนอุดอู้อยู่ที่นี่ให้ถูกจ้องจับผิด สู้เอาเวลาไปทำเรื่องที่เป็นประโยชน์กับฉินหลาง เพื่อสร้างความประทับใจให้เขาดีกว่า

ฉินหลางพยักหน้าเห็นด้วย "พวกทหารรับจ้างที่ไม่เกี่ยวข้อง อย่าไปฆ่าทิ้งโดยไม่มีเหตุผลล่ะ" ถือซะว่าเป็นการกำชับก็แล้วกัน เพราะด้วยนิสัยของอิชิฮาระ คันนะ เธอมองชีวิตของผู้ที่อ่อนแอกว่าไร้ค่าดั่งผักปลา แม้แต่ลูกน้องของตัวเองยังเป็นเช่นนั้นเลย นับประสาอะไรกับกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าสีเลือด

"คุณฉินวางใจเถอะค่ะ จะไม่ทำให้คุณต้องผิดหวังแน่นอน" อิชิฮาระ คันนะส่งสายตายั่วยวนให้ฉินหลางหนึ่งที ก่อนจะเดินตามนิคออกจากห้องทำงานไป

"คุณฉิน คุณนี่ช่างเก่งกาจอะไรเช่นนี้ สมกับเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเคอหลานเราจริงๆ เพิ่งมาถึงได้ไม่กี่วัน ก็สามารถกวาดล้างพวกองค์กรนอกกฎหมายที่คอยสร้างความวุ่นวายในเคอหลานไปได้อย่างง่ายดาย คืนความสงบสุขให้แผ่นดินเคอหลานของเรา!"