บทที่ 322 พิษร้ายที่สุดคือใจหญิง

จวินจื่อพยักหน้าด้วยความงุนงง รู้สึกว่าคำพูดของนายน้อยมันแปลกๆ เหมือนมีอะไรไม่ถูกต้อง สอดแทรกไม่ได้? แต่ทว่าไม่มีหลักฐาน เขาจึงไม่กล้าพูดจาซี้ซั้ว

"ม่านถัวหลัวสีเลือดงั้นเหรอ? ยังจะเป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบนักฆ่าอีก? ฉันดูแล้วเธอก็แค่นี้แหละน่า ถ้าศิษย์พี่สี่ของฉันไม่ได้มีอาการป่วยซ่อนเร้นอยู่ จะถึงคิวเธอไปรังแกงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ถ้าศิษย์พี่สี่ของฉันอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม จัดการเธอแค่ใช้มือเดียวก็พอแล้ว!"

หนิงเชียนเชียนยืนอยู่บนถนนที่มืดสลัว เอ่ยปากเหยียดหยามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

แต่แท้จริงแล้ว ภายในใจกลับตกตะลึงไปนานแล้ว

อะไรกันเนี่ย?