บทที่ 348 บุตรแห่งโชคชะตาควักกระเป๋าอย่างใจกว้าง มอบแต้มตัวร้ายแห่งโชคชะตาจำนวนมหาศาลให้อีกครั้ง

ฉินหลางเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเกร็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ท่าทางตื่นตะลึงนั้นราวกับค้นพบความลับสะท้านฟ้า ทำเอาหลุนหุยถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

รู้แล้ว? ถูกจับได้แล้ว?! หรือว่าที่ผ่านมาฉินหลางไม่เคยรู้ตัวตนของเธอเลย เพิ่งจะมารู้เพราะการคว้าจับเมื่อกี้งั้นเหรอ?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ในใจของหลุนหุยทั้งเจ็บปวดและขมขื่น ที่เจ็บปวดคือ ฉินหลางบดขยี้ความภาคภูมิใจที่เธอหวงแหนที่สุดจนแหลกสลาย แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือใคร ที่ขมขื่นคือ เมื่อครู่หากฉินหลางไม่ยื่นมือเข้าช่วย เกรงว่าตอนนี้เธอคงถูกลำแสงพลังงานที่มองไม่เห็นนั่นทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสหรือถึงขั้นเสียชีวิตไปแล้ว!

สิ่งที่หลุนหุยรับไม่ได้มากที่สุดก็คือ ฉินหลางดันจำตัวตนของเธอได้เพราะมาคว้าจับ 'ตรงนั้น' ของเธอ ไอ้สารเลวเอ๊ย!

แม้จะถูกช่วยไว้ แต่ในใจของหลุนหุยกลับโกรธแค้นอย่างหาที่สุดไม่ได้ เธอสู้ยอมถูกลำแสงพลังงานยิงใส่เมื่อครู่ ต่อให้ต้องตาย ก็ไม่อยากยอมรับผลลัพธ์ในตอนนี้เลย นี่มันเหมือนเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าฉินหลางรู้ทุกซอกทุกมุมบนร่างกายของเธอเป็นอย่างดี! นี่คือความอัปยศที่ไม่มีวันล้างออก!