บทที่ 363 ห้องเรียนเล็กๆ ของฉินหลางเปิดคลาสแล้ว

หลุนหุยยกเท้าขึ้นด้วยความขวยเขิน หมายจะเช็ดมันออกไป แต่ด้วยความที่เท้าเปล่าเปลือย หล่อนจึงรู้สึกรังเกียจไอ้หยดน้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำอะไรกันแน่หยดนั้นอย่างจับใจ

หล่อนทำได้เพียงเดินไปทางโต๊ะน้ำชา เพื่อจะหยิบผ้าปูโต๊ะมาเช็ด

แต่ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นปราดมาจากจุดที่บอกไม่ถูก ทำเอาหล่อนถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เอื้อมมือไปกำชุดคลุมอาบน้ำไว้แน่น และด้วยความที่หนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากัน จึงทำให้ยืนไม่อยู่ ร่างอรชรเซถลาหงายหลังล้มลง

"เป็นอะไรไปน่ะ?"

ฉินหลางปรากฏตัวขึ้นด้านหลังหลุนหุยอย่างทันท่วงที ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของหล่อนเอาไว้ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น