บทที่ 411 ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่เรื่องกินยืนหนึ่ง

"จะไปไหนล่ะ? เธอทำอาหารของเธอไปเถอะ เดี๋ยวฉันเป็นลูกมือให้เอง"

ฉินหลางคว้าข้อมือของซูเสี่ยวเสี่ยวเอาไว้ มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "ชีวิตปกติทั่วไป มันก็ต้องเป็นเรื่องจิปาถะในครอบครัวแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? ที่เธอเกรงใจฉันขนาดนี้ สรุปว่าเห็นฉันเป็นนายน้อย? หรือเห็นฉันเป็นผู้ชายของเธอกันแน่?"

ซูเสี่ยวเสี่ยวลังเลจนไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ในใจของเธอ ย่อมต้องเห็นนายน้อยเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในอนาคตอยู่แล้ว เพียงแต่เธอก็หวังอยากให้นายน้อยเหนื่อยน้อยลงหน่อย อยู่ข้างนอกก็วุ่นวายมามากพอแล้ว พอกลับมาถึงบ้านยังไม่ได้พักผ่อนอีก แล้วการมีอยู่ของเธอ จะไปมีความหมายอะไรล่ะ?

เมื่อคิดหาคำตอบไม่ได้ เธอจึงมุดเข้าไปในอ้อมอกของฉินหลางรวดเดียว กอดเขาเอาไว้แบบนั้นโดยไม่พูดอะไรเลย แค่สวมกอดอย่างเงียบๆ และสูดดมกลิ่นกายของเขา

ฉินหลางรู้สึกเหมือนมีหมีโคอาล่ามาห้อยอยู่ตรงหน้า เขาถกแขนเสื้อขึ้น แล้วเริ่มสาละวนอยู่ในห้องครัวเพียงลำพัง ฝีมือทำอาหารสำหรับเขานั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไร ก็แค่แลกเปลี่ยนทักษะมาก็เท่านั้น