บทที่ 421 เสี่ยวฝานผู้อกตัญญู

พรวด!

ฉินหลางกระอักเลือดสีดำคำโตออกมา ร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจยิ่งรวยรินลงทุกที

ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงดักสัตว์และถูกเฆี่ยนตีทั้งวันทั้งคืน สภาพร่อแร่ใกล้ตาย แม้แต่เปลือกตาที่ปรือลงก็ยังสั่นเทาเล็กน้อย จังหวะการหายใจก็เริ่มไม่คงที่

เมื่อเฉินฝานเห็นภาพนี้ ความปีติยินดีในใจก็เอ่อล้นจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้!

ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสเช่นนี้ไว้ได้เสียที!