บทที่ 435 คนจากแดนเหนือ

"เธอมัวแต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้ ทำไมล่ะ?" ฉินหลางฉีกบัวหิมะพันปีส่วนที่เหลืออีกเกือบครึ่งออกเป็นชิ้นๆ แล้วยัดใส่ปากของหลุนหุยทีละกลีบ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอวบอิ่มและอบอุ่นจากริมฝีปากของเธอเป็นระยะ

ภายใต้การบังคับป้อนของเขา หลุนหุยที่กลืนบัวหิมะพันปีลงไป บาดแผลบนร่างกายก็ค่อยๆ สมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

รอยแผลเป็นบนร่างกายก่อนหน้านี้ได้รับการฟื้นฟูไปกว่าครึ่งด้วยฤทธิ์ของยาเหม่ยเหยียน ทว่าอาการบาดเจ็บภายในอวัยวะทั้งห้าและเส้นลมปราณทั้งหกกลับไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แต่ภายใต้สรรพคุณของยารักษาบาดแผลระดับศักดิ์สิทธิ์นี้ เพียงไม่กี่นาที อาการบาดเจ็บก็ทุเลาลงไปกว่าครึ่ง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวราวกับกระดาษขี้ผึ้ง ค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง

ฟู่... หลุนหุยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ สัมผัสถึงฤทธิ์ยาอันมหาศาลภายในร่างกาย อดไม่ได้ที่จะทึ่งในใจ บัวหิมะพันปีนี้ สมกับเป็นยารักษาบาดแผลระดับศักดิ์สิทธิ์จริงๆ!